Categorieën
Muziek Poëzie

Ik stop ermee (blues in E)

Ik stop ermee
Ik hou er mee op
Ik kap er mee
Het is genoeg
Het is gebeurd
Het is gedaan
De kous is af
De koek is op
Het is nu klaar
Dit is het einde (oh het einde)

Het pleit is beslecht

De teerling is geworpen
De storm is gaan liggen
De poel is opgedroogd
De zon is nu gezakt
De avond is gevallen
De maat is vol
Het werk is af
De stroom valt uit
Dit is het einde (oh het einde)
Het glas is leeg
Het bord is weg
De ramen zitten dicht
De deur zit vast op slot
Het bad is leeggelopen
De kachel brandt niet meer
De straat is leeg
Het licht is uit
Het scherm is zwart
Het stopt
Den Andel, april 2018
Categorieën
Poëzie

poëzieavond

hortend en stotend braakte hij poëzie in een zaaltje waar die middag nog een uitvaartdienst was gehouden

zijn publiek een ouder echtpaar dat in slaap was gevallen bij het wegdragen van de kist

Den Andel, januari 2018

Categorieën
Muziek Poëzie

groninger mist

een kind mist, gegrepen
door een plotse grauwe nevel

de wind was gaan liggen
nu dwaalt hij blind, ons arme
vindt zijn huis nimmer terug

de oogst was goed
de modder zuigt

de aarde geeft
de aarde neemt

jaren later
blonde aren

wuivend naar zijn moeder

Den Andel, januari 2018

Categorieën
Muziek Poëzie

Muddy world

i walk these muddy roads
in search of truth
i’ll walk and never stop
until for certain i know

as a kid, it was years ago
i knew it all, confident
that this world was mine
as much as it was yours

but many years went by
estrangement kicked in
and i saw that i was alone
stranded to stay alive

i walk these muddy roads
in search of truth
i’ll walk and never stop
until for certain i know

that it’s not i who is the alien
but you’re the ones estranged
just visitors in my muddy world
this muddy world of mine

Den Andel, November 2017

Categorieën
Poëzie

Weg van nu

terugziend is het helder:
de lijnen lopen parallel
kruisen, lopen dan samen
als een vierbaansweg
met bordjes, je kent ze,
die de tijd markeren

vooruitziend wordt het troebel:
weliswaar splitsen de wegen,
met een verre stad als doel,
maar dan, maar dan:
het ongewisse, het niet-kenbare
ergens achter een muur

bij het wegen van de weg
die begaan gaat worden
is het soms de bestemming die bepaalt;
soms ook het landschap
waarin het pad zich bevindt
maar, linksom of rechtsom,
een weg doet wat hij zegt:

hij gaat, weg van hier,
weg van nu

Den Andel, oktober 2017

Categorieën
Poëzie

Mogelijke zekerheid

Kent u dat gevoel, dat gevoel dat het mogelijk is? Dat gevoel, dat het kan? Niet zo maar een kans, niet slechts een optie onder vele, maar een geruststellend gevoel dat de mogelijkheid zekerheid kan worden. Het manifesteert zich aan de duistere randen van het bewustzijn, waar gedachten vrijelijk exploreren, zoeken, en dan, op een dag, vinden. De zekerheid staat op een klein podium, nét zichtbaar boven de wolken die de toekomst verhullen. Net als die ster, dat lichtpuntje in een onbewolkte nacht, is het niet rechtstreeks te zien, maar slechts door er een weinig naast te kijken.

Het hier, het nu, de komende dagen en zelfs maanden staan er voor. Een pad is niet zichtbaar, niet daardoor, maar omdat het er niet is. Het kan er komen, maar alleen als een eerste stap wordt gezet. Met iedere meter zal het pad worden gevormd, dat enkel terugblikkend zichtbaar is, maar vooruitziend niet.

Fixeer de blik en navigeer, rond dagen, nachten, weken, maanden en wellicht een jaar of meer.

Maar die eerste stap moet worden gezet. In het donker, waar van alles huist en dreigt, in de nacht, onze grootste vijand, de tijd van onzekerheid.

Samen, wellicht?

Den Andel, oktober 2017

Categorieën
Muziek Poëzie

the naked truth

came home one night
tired as hell
i was in need of sleep
so i went upstairs

i opened the door
it was lying on my bed
looking at me
the naked truth

tried to close the door
but it didn’t work
it lured me in
the naked truth

i closed my eyes
shut my ears
burst in tears
the naked truth

i heard laughter loud
a gathering crowd
hand touching me
ripping clothes

and there i stood
before the laughing crowd
all eyes on me
the naked truth

Den Andel, januari 2017

Categorieën
Poëzie

weerzien

dagen van niets en ledigheid
vederlicht ons leven
vrijuit vliegend in de blauwe lucht
of met vrije slag in een zee van tijd

ken jij nog die vergane tijd
dat leven zonder last?
wolken duidend, zonder zin
zwijgend hand in hand

ken jij mij nog van vroeger
ken ik jou nog van toen
ken ik jou nog van vroeger
ken jij mij nog van toen

de dagen liepen over
in maanden zonder vrees
voor duister, stilte, eenzaamheid
eeuwig was de norm

zullen wij ons ooit weerzien
ik jou, jij mij, verleden tijd
of zing ik nu van vreemden
van vals sentiment

een verlangen vult mijn hoofd
een wens om weer te zien
maar ze lopen daar, in de mist
uit de pas en uit de tijd

nostalgie is een duivel
een oude hond die huilt
het monster drijft de weemoed
zweepslagend voor zich uit

weerzien weemoed nostalgie
de duivel, zacht gelach
weerzien weemoed nostalgie

de mens, die dromen mag

Den Andel, september 2016

(Openingsgedicht expositie Weerzien, Cultuurerf Andledon Den Andel)

Categorieën
Poëzie

Lauwersoog

wolken snellen, westenwind
ik tref schelpen in het zand
de ruimte stilt mijn honger
naar tijdloze rust
de zomer sluist de mensen
door bos en watervreugd
voor mij de herfst en winter
als zij mijn steun verwacht
het ruisen van de Lauwerszee
klinkt in de kruinen van het groen
de ruimen vol, het stervensleed
is voelbaar in de storm

Lauwersoog, augustus 2016

Categorieën
Poëzie

de ambtenaar

de ambtenaar tikt
de ambtenaar typt
de ambtenaar lijkt wel getikt
hij is van de regels
van de letters in de wet
hij lijkt wel van de regel

de goeden niet te na gesproken
natuurlijk
die snappen hoe het zit
die begrijpen dat een woord
niet altijd benoemt
wat het doel is van de wet
let wel: onze wet, van u en mij
want: zo zit dat in ons stelsel
de democratie
dus

de ambtenaar tikt
de ambtenaar typt
de ambtenaar lijkt getikt
hij is van de regels
van de letters in de wet
hij lijkt wel van de regel

de goeden niet te na gesproken
zoals ik al zei
want niets is zwart of wit
immers
ook al is het soms prettig
de wereld zo te zien
toch?

moeders, laat uw kinderen
niet opgroeien tot ambtenaar
laat hen voetballer worden, of zakenman
met een bord voor de kop
of desnoods werkloos
ja, liever dat nog

de goeden niet te na gesproken
natuurlijk
ik zei het al eerder
ik benadruk het maar
want niets is zwart of wit
ook al staat het zwart op wit

Den Andel, september 2015